Program Nadzieja
O Nadziei
Zasady
Deklaracja
Blankiet wpłat
Kontakt
Plus
Archiwum wiadomości
Intencje Papieskie
Muzeum misyjne
Intencje dla misjonarzy
Napisz do nas
Pobierz
Szukaj
Polecamy
Zaloguj
Polecamy

Laikat misyjny
Kwartalnik Lafia
Ostatni numer:


Prenumerata
Archiwum
Redakcja
Przetłumacz stronę

Zdjęcie z galerii

O nadziei
Witamy na stronie internetowej
Misyjnego Programu Pomocy Edukacyjnej
"NADZIEJA"


Poprzez ten program chcemy pomóc dzieciom i młodzieży z misji franciszkańskiej w Nadjundi w Togo w zdobyciu wykształcenia. Istnieją różne formy pomocy osobom ubogim i potrzebującym w krajach misyjnych. Staramy się, aby ta pomoc docierała do nich. Najczęściej jest to jednak pomoc doraźna. Pomoc w zdobyciu wykształcenia to podarowanie nadziei na przyszłość. "Daj biedakowi rybę. On ją zje, ale na drugi dzień znów będzie głodny. Lepiej, jeśli możesz, daj mu wędkę lub sieć. Nigdy nie będzie głodny, bo sam sobie ryb nałowi" mówi Mędrzec. Nasz Program to "wędka" dla wielu dzieci z misji w Nadjundi. To "Nadzieja". Zapraszamy!


Z naszej Prowincji Matki Bożej Anielskiej w Polsce bracia pracują aktualnie w Afryce, w Ziemi Świętej, w Boliwii, na antypodach w Australii i oddalonej Papui-Nowej Gwinei. Ich misyjny trud wspiera modlitwa i ofiary dobroczyńców misji franciszkańskich. Dzięki tej pomocy mogą prowadzić swoją niełatwą posługę duszpasterską w krajach misyjnych budując kaplice i kościoły, szkoły i punkty katechetyczne.

Od kilku lat jesteśmy odpowiedzialni za sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Abong M'bang w Kamerunie w Afryce, przy którym prowadzimy szkołę podstawową i średnią. Poprzez projekt NADZIEJA zbieramy środki finansowe, które umożliwiają edukację dzieci. Misjonarze osobiście opłacają koszty nauki w szkole oraz troszczą się o zaspokojenie podstawowych potrzeb dzieci, jak: dożywianie, ubranie, książki i przybory szkolne. Do tej pory wspieraliśmy przede wszystkim dzieci w Togo. Aktualnie rozszerzamy projekt edukacyjny „Nadzieja" także na inne kraje misyjne.


Trwa opracowanie programu pomocowego dla Kamerunu. Oto relacja o. Radosława Kępczyńskiego - odpowiedzialnego za szkołę - z dotychczasowych prac: od 2017 roku, dzięki wsparciu Fundacji „LAFIA" z Ambergu w Niemczech, powstały dwa budynki szkoły. Pozwoliło to na otwarcie czterech pierwszych klas szkoły podstawowej i rozpoczęcie nauki. Nie był to jeszcze pełny cykl, który w systemie francuskim (Kamerun był kolonią francuską) obejmuje 6 klas. Datę 1 września 2017 roku można zatem uważać, jako datę oficjalnego otwarcia szkoły. Pod nadzorem trzech nauczycieli i dyrektorki naukę rozpoczęło 89 uczniów. Jako biuro służył budynek parafialny: dawna zakrystia.

W maju 2018 dzięki kolejnym funduszom z fundacji „LAFIA" rozpoczęto prace nad budową trzeciego budynku klas. 1 września 2018 roku, pod nadzorem 6 nauczycieli i dyrektorki, 190 uczniów rozpoczęło nowy rok szkolny, tym razem z pełnym cyklem: 6 klas z egzaminem końcowym. Chociaż istniały już trzy budynki to nie były one jeszcze wykończone. W między czasie zostały dokupione ławki do klas, wstawione okna i drzwi metalowe oraz wykończono sufity. Teraz uczniowie czuli się jak w prawdziwych salach. Ponieważ szkoła miała już pełny cykl, uczniowie z ostatniej klasy podchodzili do egzaminów do szkoły średniej. Było ich wtedy 18. Wszystkim udało się zdać.


W sierpniu 2018 dzięki wsparciu dobroczyńców udało się pomalować budynki szkolne oraz zakupić 2 szafy do klas. We wrześniu 240 dzieci rozpoczęło rok szkolny. Wszyscy, którzy podchodzili do egzaminów zdali. W ciągu roku udało się ogrodzić jedną stronę terenu szkoły.

W sierpniu 2019 rozpoczęto prace nad wstawieniem metalowej siatki do okien żeby zabezpieczyć budynki przed szkodami wyrządzonymi przez ptaki. Udało się także nawieźć trochę żwiru na plac szkolny. Dzięki temu w porze deszczowej było mniej błota w klasach. Rok szkolny 2019-2020 ukończyło 240 uczniów. Spośród tych, którzy podchodzili do egzaminów, wszyscy zdali. Obecnie zaczynamy nowy rok szkolny 2020/2021. Mamy 263 uczniów. Chociaż dysponujemy już 3 wykończonymi budynkami to jednak jest jeszcze wiele do zrobienia. Przede wszystkim toalety. Jak dotąd dzieci korzystają z toalet przy parafii. Następnie ogrodzenie terenu. W między czasie dzielnica bardzo się rozrosła. Zwiększył się ruch uliczny, a co za tym idzie także ryzyko wypadków. Należy jak najszybciej zabezpieczyć teren, żeby dzieci podczas zabaw nie miały dostępu do drogi. Wreszcie budynki administracyjne: biuro dyrektora, biblioteka, sala zebrań, kuchnia, boisko szkolne.


o. Nikodem Gdyk OFM